Que si, que xa
chegou a primavera, xa fai un tempo, tanto como o tempo que fai que
non actualizo esta bitácora. Tanto tempo que pasamos das queixas
polas baixas temperaturas que non deixaban ver os primeiros gromos
verdes para pronto pasar a un pequeno período de tempo de altas
temperaturas e sol, para acabar volvendo ás chuvieiras, tronadas e
neves nos altos cumios da comarca. Todo isto propiciou a entrada da
primavera xa fai unha tempada e observáramos as primeiras mostras
das máis típicas orquídeas que amosan a súa floración na
comarca:
Orchis morio e
Orchis mascula. As primeiras son as máis
madrugadoras e as segundas a continuación, as dúas especies se
poden observar actualmente en bastantes zonas incluso en bo número.
Orchis mascula
(esqueda) e Orchis morio (dereita) en floración na comarca da
Fonsagrada.
Poboación
de Orchis mascula nunha pradería preto do Cádavo (Baleira).
Outras
observacións temperás foron os Narcissus bulbocodium, un afroixón
do que aínda non tivéramos ocasión de falar neste blog, que
observamos en alomenos dous lugares. Pensamos que faltaría esta
especie pero a verdade e que está presente tamén na comarca.
Narcissus
bulbocodium pola comarca da Fonsagrada.
E para rematar coa
flora temos unha especie que particularmente nos gusta moito ver en
floración como é Polygonatum odoratum, que tamén puntual á súa
cita primaveral fotografámola nunha pequena poboación na ruta polo
río Eo.
Polygonatum
odoratum polo río Eo (Baleira).
No canto da
paxarada non son moitas as citas recollidas nin destacadas, pero non
por iso imos deixar de ocuparnos delas. Un adulto de gaivota
patiamarela Larus michahellis chamou a atención polo centro da
Fonsagrada a primeiros de abril, sitio pouco habitual para esta
especie pero que tan común é noutros lares. Mostramos pois unha
imaxe de archivo dunha parella destas gaivotas alá por terras
viveirenses en plena faena primaveral.
Gaivotas
patiamarelas Larus michahellis nunha imaxe de archivo no tellado dun
edificio por Covas (Viveiro).
Outras citas
ornitolóxicas son doadas de facer en moitas das zonas de campeo
habitual, polo seu carácter de residentes e/ou de paso prenupcial.
Así acontece co ferreiriño azul Parus caeruleus, ca papuxa das
amoras Sylvia atricapilla ou co picafollas europeo Phylloscopus collybita. Este último
porque escoitamos o seu canto, se non calquera acerta coa especie.
Papuxa das amoras Sylvia atricapilla.
Ferreiriño azul Parus caeruleus.
Picafollas europeo Phylloscopus collybita.
Outro síntoma
primaveral é a presenza de rastros e sinais que a fauna deixa, por
iso gustamos de parar nas zonas propicias para que as pegadas dos
animais queden marcads, e son os teixugos Meles meles uns dos máis
activos.
Pegadas no barro
dun teixugo Meles meles preto da ponte de Cabreira (Baleira).
E esta imaxe, que
non é a primeira vez que a observamos, sempre nos fai dubidar sobre
quen foi a víctima (pombo, pega, …) e quen o que almorzou ben ese
día (azor,...). Unha pena non poder disfrutar dese momento en vivo e
en directo para así polo menos identificar aos suxeitos.
Restos da plumaxe
dunha ave preto de A Cortevella (Baleira).
E para rematar
desta volta imos falar das bolboretas, que xa tiñan ganas de comezar
a aparecer. Xa fai tempo que as primeiras branca e limoeiras se
deixaron ver, así como as dúas das seguintes imaxes: Pararge
aegeria e Polygonia c-album.
Pararge aegeria
preto de Vilar de Vela (A Fonsagrada) polo río Rodil.
Polygonia c-album
por de San Paio (Baleira) preto do río Eo.
Sen mais, ata
outra volta e feliz día das letras galegas.
